Mijn eerste stap naar de bobslee
Hoe ik überhaupt begonnen ben met bobsleeën wordt mij wel eens vaker gevraagd. Het is eigenlijk heel simpel. Iemand van mijn atletiekvereniging Climax in Ede (Annelies van Dijk) vroeg mij eens om mee te doen aan een testdag. Ik deed mee en blijkbaar had ik het goed genoeg gedaan om met de groep mee te mogen trainen.
Bij Climax hebben we vaker bobslee en skeleton atleten gehad die ook op de atletiekbaan trainden. Annelies van Dijk heeft zelf skeleton gedaan en mijn oud trainer, Jarna Beuving heeft in de bobslee gezeten. Zelf had ik er nooit aan gedacht om te gaan bobsleeën, tot dus die testdag.
De eerste trainingen
Mijn eerste training was eind van de zomer in Winterberg, waar ook de selectie werd gehouden voor de winter een soort NK bobsleeën. Die selectie haalde ik toen nog niet, maar na een jaar trainen en veel verbeteren lukte het me het jaar erna wel. Toen kon ik écht beginnen met bobsleeën.
Mijn eerste afdaling
Mijn eerste afdaling deed ik in Winterberg. Het was spannend en vooral heel nieuw echt een andere wereld. Een dag voor de training ben je al bezig met het afstellen van de slee, het oefenen van het inspringen en natuurlijk de mentale voorbereiding.
Op de dag zelf laad je de slee in de auto, rijd je naar de baan en moet je de slee weer uitladen. Dat doe je eigenlijk elke dag tijdens een trainingsweek. Bij de baan aangekomen werd mij uitgelegd hoe het parcours loopt, hoe de bochten voelen en vooral waar ik moet remmen. Best handig natuurlijk.
Na de warming up begon de spanning echt toe te nemen. In de grote kleedkamer doe je je bobsleepak en crashvest aan. Daar bereiden de meeste atleten zich verder voor met stretchen en warming-up. Je kunt ondertussen live meekijken naar de anderen die al aan het sleeën zijn.
Toen we bijna aan de beurt waren, liep ik alvast naar boven. Als remmer moet ik de slee opstellen terwijl de piloot zich nog voorbereidt. Toen het echt zo ver was, dacht ik dat de spanning wat zakte maar dat viel tegen. We startten rustig, maar toch was mijn techniek meteen weg. Toen ik de slee insprong en in positie kroop, dacht ik alleen maar: Here we go then.
Het voelde alsof we alle kanten op gingen. Comfortabel was het niet: ik dacht elk moment dat we konden crashen. De adrenaline was hoog, en het gevoel was bizar een mix van een achtbaan en een vechtpartij met de natuur. Je zit voorovergebogen, ziet niets, maar voelt álles. De G-krachten zijn ook behoorlijk intens.
Na de finish moest ik voor het eerst remmen. Dat ging niet soepel, maar wel goed genoeg. Daarna zet je de slee op zijn kant, schuif je hem uit de baan en plaats je hem op de wagen die hem terug naar boven brengt. Meestal doe je 2 tot 4 afdalingen per dag. Die dag bleef het bij één, want er was een sneeuwstorm en mijn tweede afdaling ging niet door.
De eerste crash
De volgende dag hoopte ik op meer afdalingen en stiekem ook op een crash. In de kleedkamer zag ik dat bijna iedereen aan het crashen was. De baan was sneller dan de dag ervoor, dus ik schatte de kans op een crash voor mezelf op 90%. Dat klinkt gek, maar ergens vond ik dat juist een ‘nice feeling’.
Toen we startten, duwden we harder dan de dag ervoor. Mijn enige gedachte in de slee was: Goed blijven zitten, stevig vasthouden en voorbereid zijn op een crash. En ja hoor, na een paar bochten gebeurde het. Eerst voelde ik wat kantjes, en toen ineens schraapte het ijs langs mijn schouders. Dat was hét moment: crash.
Op instinct probeerde ik me vast te klampen aan de slee om er niet uit te vliegen. Het was intens en de adrenaline ging door het dak. Voor mijn gevoel duurde de crash eeuwen. Toen we eindelijk stilstonden, gleed de slee ook nog eens vanzelf terug naar beneden.
Daarna stapten we gewoon weer in voor de volgende afdaling. Mijn teamgenoot zei toen: “Nu ben je een echte bobsleeër na je eerste crash weer direct de slee in stappen.” Het gaafste vond ik toch het instinct dat het overnam, alsof je voorbij je limiet wordt geduwd. Supersaiyan bijna, haha.
Altenberg de agressiefste baan ter wereld
Mijn tweede bobslee ervaring was in Altenberg, bekend als de meest agressieve baan ter wereld met de hoogste G-krachten. Hier zou ik mijn eerste Europa Cup en Junior World Champs doen en dus voor het eerst voor Nederland uitkomen.
Eerst hadden we een trainingsweek. Het voelde weer als een eerste keer: vroeg opstaan, slee klaarmaken, warming-up doen, spanning opbouwen. De eerste afdaling viel mee, al is de beroemde Kreiselbocht met de G-krachten wel écht heftig. Het voelde bijna alsof het bloed uit je neus wordt gedrukt.
Mijn eerste crash in Altenberg was anders dan die in Winterberg. Daar was het plots, maar hier voelde het alsof de piloot een rare lijn nam. Hij raakte kantjes, en precies op het moment dat ik dacht: Dit gaat fout, gebeurde het ook. Het stuur bleek afgebroken…