Wie is Damian van Loo
Hi! Leuk dat je hier bent, ik ben Damian van Loo, sommige kennen mij ook wel als Mister Infinity. Waarom Mister Infinity? Nou omdat ik eigenlijk van alles doe en bij mij dus ook vrijwel alles wel mogelijk is.
Van Sprinten op de Atletiek baan tot racen op het circuit en binnenkort misschien wel glijden op een Bobslee baan. Ik doe het allemaal!
In deze blog neem ik je mee in mijn sport wereld en kom je te weten hoe ik er het meeste uit haal! Van dagelijkse trainingen tot mijn grootste sportieve uitdagingen, hier vind je alles over mijn reis naar succes.
Mijn eerste sport
Ik ging op mijn eerste sport toen ik volgens mij 11 of 12 was. Ik begon met voetbal bij SKV Wageningen. Ik weet nog wel dat het lang duurde om mijn moeder over te halen om te kunnen sporten. Ik mocht toen de tijd nog niet ver alleen van huis van mijn moeder, en ze had daarnaast door haar werk niet veel tijd om mij te brengen. Mijn moeder wou mij op Turnen of Gymnastiek zetten wat volgens mij iets dichterbij was. Ik wou zelf alleen voetbal gezien ik daar al wat andere kende die er op zaten. (Achteraf was het misschien wel een goed idee als ik Gymnastiek/turnen gedaan had mijn flexibiliteit is niet de beste 🙂
Mijn eerste jaar, misschien wel eerste 2 jaren toen ik op voetbal zat stelde ik nog niet zo veel voor. In het begin bracht mijn moeder me maar die had niet vaak tijd door werk dus bracht mijn vader mij naar trainingen. Tot hij ziek werd tenminste en darm kanker kreeg..
Ik hoorde van mijn moeder ook dat andere ouders om mijn rug heen praatte dat ik een zwakke speler/talentloos was. Dat vond mijn moeder nogal respectloos maar voor mij was het misschien wel het beste wat ik kon horen toen de tijd.
Van zwak tot sterk
Toen ik hoorde van mijn moeder dat de ouders van de teamgenoten waar ik mee speelde mij een zwakke speler vonden en dat ik niet veel talent had kwam voor het eerst een switch in mijn mindset. Ik begon hongerig te worden om beter te zijn, ik kan niet veel meer herinneren van die periode maar weet wel dat ik actiever begon te trainen en thuis ook bezig was hoe ik beter kon worden.
Pas toen ik 12 was begon ik echt een sterke speler te worden. Ik was niet alleen fysiek sterker maar ook meer pijn tollerand en veeel sneller dan iedereen. Tegelijke tijd alleen werd mijn vader ook steeds zieker werd en ik ook wist dat hij het niet zou halen heeft dat toch niet een bepaald goed effect op mij gehad waar ik onbewust na zijn uiteindelijke dood emotioneel wat afstandelijker ben van geworden wat tot heden nog niet volledig weg is
Ik heb tot mijn 16de op voetbal gezeten en in die gehele periode heeft niemand mij ooit eruit kunnen lopen.
Bij bijna elke wedstrijd was ik aan het begin de underdog en daar hield ik van. Iedereen verwachte altijd dat ik een zwakke schakel was tot ik de bal voor je voeten haalde en niet meer in te halen was. Ik was de vaste rechtsback en ben van de zwakste schakel van het team tot een van de hoofdspelers van het team geworden.
Een nieuwe uitdaging
Mijn laaste jaar op voetbal vroeg een van mijn trainers of ik atletiek niet wat vond om met mijn snelheid te doen. Ik wist er nog niet veel van af maar al snel leek het de juiste sport voor mij te zijn. Ik was al lang bezig om mijzelf te coachen om steeds sneller te worden maar alleen gaat dat moeilijk. Sprinten is iets wat ik altijd het leukst vondt aan voetbal vooral door die adraline kick dus om bij een atletiek vereningiging te gaan sprinten leek mij geweldig.
Uiteindelijk ben ik gestopt met voetbal en begon ik aan atletiek. Het was al vrij snel duidelijk dat ik wat potentie had maar was er wel veel werk aan de winkel
Damian op Atletiek
Bij mijn eerste jaar op atletiek bij Pallas 67 in Wageningen was het vrij snel duidelijk dat ik nog heel veel aan moest leren. Ik was toen 16 jaar oud en had nog niet een echt goede basis. Mijn conditie was voor voetbal standaarden vrij goed maar voor atletiek stelde het nog niet veel voor. Ook mijn techniek leinigheid en mobiliteit waren allemaal puntjes die echt nog uberhaudt tot een basis nivau moesten worden opgebouwd. Ik was niet meer de snelste maar dat maakte mij wel weer enorm hongerig om beter te worden.
Na mijn eerste jaar op atletiek begon ik wel sterk te verbeteren en ook sneller te worden. Uiteindelijk ben ik ook bij Pallas 67 in Wageningen weer weg gegaan om bij Climax in Ede te trainen. Bij Pallas gingen de meeste van mijn trainings maatjes weg te gaan en er was ook geen competitie wedstrijden team wat ik ook wel wou.
Trainen met een doel
Toen ik bij Climax begon te trainen had ik 1 duidelijk doel. Mijn start verbeteren en een 100m kunnen lopen onder de 11 seconden. Ik liep toen de tijd op mijn snelst een 12.13 op de 100m. Tijdens mijn eerste wedstrijd bij Climax liep ik al onder de 12 seconden maar dat is nog ver van de sub 11 seconden af.
Ik heb ook een lange tijd vast gezeten op een PR van 11.48 seconden die ik op mijn 18de liep. Ik kreeg rond die tijd steeds meer pijntjes en blessures, ook ging mijn motivatie daardoor omlaag en begon ik meer te eten wat dan natuurlijk voor de sprint niet mee helpt. Ik ben 1 meter 83 lang en woog op mijn zwaarst rond de 98 kilo terwijl ik normaal tussen de 78 en 84 kilo woog.
Het gewicht ging 2 jaren achter elkaar van zwaar naar licht en weer naar zwaar toe. Uiteindelijk had ik pas rond het einde van 2020 blessure vrij te lopen en het jaar daarop was ik consistenter op een normaal gewicht. Mijn motivatie was alleen nog niet super hoog, ik wou graag beter worden maar deed er nog niet alles aan om dat te doen.
Alles voor een 10.99 100m
De afgelopen 2 jaren is mijn hongerigheid om weer beter te worden omhoog geschoten. Ik wou niet steeds weer slechte tijden lopen en zou er alles aan doen om mijn doel te bereiken. Ik begon steeds vaker naast alletiek ook naar de sportschool te gaan, Youtube video’s te kijken en forums te lezen of zelfs amerikaanse coaches te berichten om tips te krijgen hoe ik mijn techniek kon verbeteren en vooral mijn zwakste schakel de start kon verbeteren.
Vooral het afgelopen jaar is niet alleen mijn progressie maar ook mijn motivatie en will kracht sterk verbeter. Ik ben in een betere vorm dat ooit en weet nu wat mijn lichaam kan, ik moet het alleen nog doen. Het boek can’t hurt me van David Goggins heeft mij ook sterk geholpen in een verandering van mindset en nu geloof ik ook dat ik de fundering heb om het meeste uit mijzelf te halen. Nu ik 23 ben lijkt het bijna alsof ik een tweede puberteit heb gekregen. Bijna elke wedstrijd die ik dit jaar gelopen heb liep ik wel een nieuw PR.
Ik zit nu ook wel erg dichtbij om een 100m onder de 11 seconden te lopen, maar naast Atletiek en de sportschool ben ik ook een nieuwe uitdaging begonnen die mij zeker geholpen heeft om sneller te worden.
Damian op ijs?
Sinds het afgelopen jaar ben ik ook begonnen aan Bobslee en skeleton trainingen. Voor Bobslee en Skeleton zijn de eerste 30 meter cruciaal en dat is nou precies waar ik beter in wou worden. Ik heb nu regelmatig meegedaan aan trainingen in Winterberg en op Papendal om misschien wel eens een keer een afdaling te mogen maken op het ijs, ik hou nu eenmaal van een adraline kick dus kan ik die kans niet overslaan.
Naast dat het me gaaf lijkt om een afdaling op het ijs te maken helpen deze trainingen mij ook enorm om sneller te worden. Ik leer hier namelijk hoe ik beter kan accelereren op als ik de slee moet duwen maar ook is het goed voor mijn topsnelheid gezien je vaak omlaag sprint en je benen sneller moeten gaan als normaal.
Mijn Atletiek doel is nu dus bijna binnen handbereik en met een mogelijke bobslee avontuur staat mij een heleboel mooie resultaten te wachten, ik ben immers nog maar 23 en heb zat de tijd om fysiek en mentaal beter in alle opzichten te worden.
Wil je nou nog meer weten over mij of wil je mijn sport avonturen in de gaten houden? Vol mij dan op 1 of alle social media kanalen, dan weet je zeker dat je niks mist!